German to Greek translator spezializing in law terminology

Working languages:

German to Greek
Greek to German
Greek to English

GermanToGreek-L

Marketing for Legal Services

Larissa, Greece

Local time: 21:11 EEST (GMT+3)

Native in: German

, Greek

Send email

No client feedback collected

Rate service provider

Freelance translator and/or interpreter

This person has a SecurePRO™ card. Because this person is not a ProZ.com Plus subscriber, to view his or her SecurePRO™ card you must be a ProZ.com Business member or Plus subscriber.

This person is not affiliated with any business or Blue Board record at ProZ.com.

Translation, Interpreting, Editing/proofreading, Software localization, AI + Human review (MT post-editing) , Training

Specializes in:
Transport / Transportation / Shipping	Gaming/Video-games/E-sports
Law: Contract(s)	Law: Patents, Trademarks, Copyright
Law (general)	Law: Taxation & Customs
Architecture	Finance (general)
Business/Commerce (general)

General rate: 0.04 EUR per word / 8 EUR per hour

Rates per language pair:
German to Greek - Standard rate: 0.02 EUR per word / 10 EUR per hour
Greek to German - Standard rate: 0.04 EUR per word / 10 EUR per hour
English to Greek - Standard rate: 0.05 EUR per word / 10 EUR per hour

1 entry

Sample translations submitted: 2

German to Greek: Sample translation Law
Source text - German Rechtsprechen sei nicht buchstabengetreues Nachsprechen des Gesetzes, habe vielmehr dem „ehemen“ Gesetz seine jeweils individuell angemessene Geltung in der Lebens- und Rechtswirkiichkeit zu verschaffen. Das Bild vom herrschenden Gesetz und dienenden Richter entspreche nicht mehr unserer Verfassungswirkiichkeit. Am ehesten passe das des Pianisten und Komponisten für das Verhältnis des Richters zum Gesetzgeber. Der Richter interpretiere die Vorgaben, habe Spielräume, dürfe aber das Stück nicht verfälschen. Hier spricht ein erfahrener Richter, der weiß, dass ein Gesetz mit der Verkündung bereits veraltet ist, dass der Gesetzgeber in einer generell abstrakten Regelung die Besonderheit des individuellen und konkreten Falles nicht voraussehen kann, dass die Normen mit der Verkündung statisch werden, während die Anfragen an das Recht —den Entwicklungen des tatsachiichen Lebens folgend— sich immer wieder verändern. Viele Tatbestände —wie Treu und Glauben, öffentliche Sicherheit und Ordnung, wichtiger Grund, Wohl der Allgemeinheit- slnd so offen formuliert, dass der Rechtssatz sich erst in der Entwicklung der Realität, auch in der Wandlung gesellschaftlicher Vorstellungen verwirklicht. Rechtsprechen ist deshalb mehr als Nachsprechen von vorgeschriebenem, ist ein rechtsschöpfender Akt, der das Gesetz vervollständigt und ergänzt. Mit dem Heraustreten des Gesetzes in der förmlichen Verkündung ist der Akt des Rechtfindens nicht abgeschlossen. Der Gesetzgeber kann die Verbindlichkeit in seiner Sprache nur überbringen, soweit diese das Gemeinte verlässlich aussagt, jedem Adressaten eine möglichst gleiche Verbindlichkeit mitteilt. Die verbindliche Aussage allerdings bestimmt sich nicht nur nach ihrem Text, sondern auch nach der Realität, von der sich handelt, ebenso nach dem Kontext, in den sie gestellt ist, nach der Offenheit’ oder Enge, in der ein Rechtssatz formuliert wird. Dabei ist der Wortlaut nicht die Grenze des Rechtssatzes. Worte können nicht binden. Der Wortsinn ist bereits Objekt und Ergebnis der Interpretation, nicht lnterpretationsgrenze: Was letztlich den Sinn eines Rechtssatzes ausmacht, erschließt sich erst durch seine Deutung. Zudem löst die nüchterne Sprache des modernen Gesetzes sich bewusst von dem bildhaften, anschaulichen, sich selbst interpretierenden Sprechen, das die Begegnung zwischen zwei Personen bestimmt. Der Gesetzestext wählt die entpersünlichte Form, um ein Höchstmaß an Objektivität, Aiigemeingeitung‚ Gielchheitsbindung und Probiemoffenheit herzustellen. ist das Gesetz verkündet, hat der Gesetzgeber seine Rechtssätze aus der Hand gegeben, kann sie durch nachfolgende Interpretation nicht mehr verdeutlichen, verständlicher machen oder korrigieren. Dennoch ist dem Rechtsstaat daran gelegen, dass der verkündete Rechtssatz nicht in der Abstraktheit und Nüchtemhelt eines Gesetzestextes verödet, das Gespräch über dieses Recht vielmehr fortgeführt wird. Dafür stellt der Verfassungsstaat eine eigene Staatsgewalt zur Verfügung: die Rechtsprechung. Diese Gewaltenteilung verweist Gesetzgebung und Rechtsprechung auf einem je eigenen Aufgabenbereich, den die Gewalt des anderen achtet und im Zusammenwirken zur Entfaltung bringt. Die verfassungsrechtlichen Grenzen der gesetzgebenden Gewalt sind aus dem Gegensatz von Exekutive und Legislative, aus der Rivalität zwischen Landesherrn und bürgerlichen Repräsentationsorganen erwachsen. Die demokratischen Repräsentanten kämpften um den Zugriff auf die Gemeinschaftsanilegen von besonderer politischer „Bedeutsamkeit“, suchten neben dem exekutiven Eingriff in Freiheit und Eigentum auch andere Grundsatzfragen, insbesondere der Steuer-‚ Verschuldens- und Ausgabenpolitik, in ihre Entscheidungsverantwortiichkeit einzubeziehen. Der Wesentlichkeitsgedanke, der den Inhalt des Gesetzes nach seiner Bedeutsamkeit, Wichtigkeit, Wesentiichkeit bestimmt, bezeichnet seit jeher den Inhalt eines Vorbehaits des Gesetzes, bestimmt den Kem des gesetzgeberischen Entscheidungsmonopois, benennt die Grenzen dessen, was das Parlament regeln muss und regeln darf. Dieser Wesentlichkeltsvorbehait bedeutet heute, „dass der Gesetzgeber verpﬂichtet ist -gelöst vom Merkmal des „Eingrlffs"-, in grundlegenden normativen Bereichen, zumal im Bereich der Grundrechtsausiibung, soweit diese staatlicher Regelung zugänglich ist, alle wesentlichen Entscheidungen selbst zu treffen". Dieser Wesentllchkeitsvorbehalt dient in derjüngeren Rechtsprechung des Bundesverfassungsgerichts dazu, staatliche Entscheidungen so zu organisieren, dass sie „möglichst richtig, also von den Organen getroffen werden, die dafiir nach ihrer Organisation, Zusammensetzung, Funktion und Verfahrensweise über die besten Voraussetzungen verfügen“. Nach diesen Maßstäben gewinnt die Exekutive einen eigenen Funktionsbereich, entsteht ein Damm gegen einen fälschlich aus dem Demokratieprinzip abgeleiteten „Gewaltenmonismus“ in Form eines allumfassenden Parlamentsvorbehalts. Dieser Vorbehalt ‘eines ‚Kemberelchs exekutivlscher Eigenverantwortung“ setzt somit dem Zugrlffsrecht des Parlaments Grenzen. Er handelt von der Frage, was der Gesetzgeber regeln darf, nicht was er regeln muss. Der Richter hingegen ist mit dem Einzelfall, dem Antragsteller und dem von ihm vorgetragenen Sachverhalt befasst, regelt in seiner Unbefangenhelt, Distanz, Gesetzesgebundenheit und in seinem individuaiverfahren den Einzelfall. Das vielfach vergessene Verbot des Einzelfailgesetzes (Art. 19 Abs. 1 S. 1 GG) verdeutlicht diesen Maßstab einer Funktionentellung. Das in die Zukunft gewendete Gesetz kann den Einzelfall in seiner Individualität und Besonderheit nicht vorweg regeln; der mit dem Einzelfall befasste Richter wird just diesem am Maßstab des allgemeinen Gesetzes gerecht. Auf dieser Verfassungsgrundlage ist die richterliche Rechtsfortbiidung vorrangiger Auftrag höchstrichterlicher Rechtsprechung, im Alltag aller Gerichte juristische Selbstverständlichkeit. Der Strafrichter entwickelt —das StGB fortbildend- Regeln über Täterschaft und Teilnahme, der Zivllrichter hat Rechtsinstitute der culpa in contrahendo, der positiven Forderungsverietzung oder einer Anpassung der Geschäftsgrundlage erarbeitet, die inzwischen teilweise in das Gesetz eingegangen sind. Der Verwaltungsrlchter hat im Zwischenbereich zwischen Verfassungsrecht und Verwaltungsrecht den Folgenbeseitigungsanspruch und den öffentlich-rechtlichen Aufopferungsanspruch geschaffen. Gelegentlich verzichtet der Gesetzgeber bewusst auf die Regelung bestimmter Sachbereiche‚ z. B. des Rechts der politischen Parteien, des Arbeitskampfrechtes oder der Steuerklausein, um _ die rechtliche Strukturierung dieser Themen dem Richter zu überlassen. Dementsprechend beansprucht die Rechtsprechung heute allgemein, mit ihren über das Herkömmliche hinausweisenden Urteilen Rechtsmaßstäbe für zukünftige Fälle anzubieten. Die Gerichte behandeln einen Einzelfall von grundsätzlicher Bedeutung als „Musterfall“, veröffentlichen ihre das Urteil bestimmenden Grundsatzüberlegungen als „Leitsätze“ in der sprachlichen Form eines Rechtssatzes. Soweit oberste Bundesgerichte Musterfälie entschieden haben, nehmen die Beteiligten —insbesondere bei der Massenverwaltung, bei typislerenden Vertragsangeboten und generalisierenden Mustern für rechtliche Gestaltungen —diese Entscheidungen als verailgemeinerungsfähige Gesetzesverdeutlichungen hin und legen sie ihren Planungen insbesondere im Steuerrecht, im Recht der Allgemeinen Geschäftsbedingungen, im Sozialverslcherungsrecht und im Tarifrecht zugrunde. Der Wille zur Rechtsautorität, das Bedürfnis nach anerkannten, frledenstiftenden Regelungen, das Gebot der Rechtssicherheit verschaffen richterlichen Rechtssätzen eine Breitenwirkung. Die richterlichen Leitsätze werden tatsächlich befolgt; sie beanspruchen nicht förmliche Verbindlichkeit, genügen aber dem Bedarf nach Rechtssicherheit und Rechtsklarheit. Die Aufgabenteilung zwischen Gesetzgeber und Richter wird auch im Justizgewähranspruch des Art. 19 Abs. 4 GG deutlich. Der Verfassungsstaat nimmt dem Bürger im staatlichen Gewaltmonopol, im Selbsthilfeverbot und der bürgerlichen Friedenspflicht das Recht zur eigenhändigen Durchsetzung seiner tatsächlichen oder vermeintlichen Rechte, gewährt ihm dafür aber einen Anspruch auf Zugang zu den Gerichten, also auf ein für das individuelle und konkrete Vorbringen des Antragstellers offenes Gerichtsverfahren und eine diesem entsprechende Entscheidung. Der gegenwärtige Hang des Gesetzgebers, durch eine ständig um Einzelfaligerechtigkeit bemühte, deswegen die Gleichheit vor dem Gesetz verfehiende Gesetzgebung in den Verantwortungsbereich der Rechtsprechung überzugreifen, könnte diesem Justizgewähranspruch eine weitere Bedeutung aufdrängen: Die Effektivität eines individuairechtschutzes darf nicht durch ein Gesetz unterlaufen werden, das den Rechtsschein des schon abgeschlossenen lndlvidualentscheids begründet. Es bleibt bei der verfassungsrechtlichen Grundordnung: Der Gesetzgeber entscheidet über die allgemeine, grundsätzliche, in die Zukunft vorausgrelfende Regel. Der Richter entscheidet in Bindung an diese Regel den Individuellen und konkreten Einzelfall. insoweit verlangt die Verfassung auch für die Gesetzgebung eine Kultur des Maßes. Sprechen vor Gericht meint Sprechen in eigener Sprache voraus. Rechtsdenken gewinnt in der Sprache die Kraft einer mitteilbaren‚ nachvollziehbaren Anweisung. Ein Rechtsproblem wird im Tatbestand regeiungsfähig, ein Rechtsinstitut im Begriff handhabbar, eine Rechtsfolge im Rechtssatz befoigungsfähig. Der Rechtsstaat begegnet dem Staatsbürger in der Bewusstheit des Sprachiichen, in der Rationalität des sprachlich Vermittelbaren, in sprachdisziplinierter Sichtbarkeit und Kontrollierbarkeit, in der geistigen Distanz der bloß gesprochenen -die körperliche Einwirkung erübrlgendem- Gewalt. Rechtlich verfasste Hoheitsgewalt ereignet sich idealtypisch ausschließlich in sprachlichen Anweisungen und Mitteilungen gegenüber dem verständigen, befolgungsberelten Adressaten. Die Sprache ist Grundlage und Werkzeug des Rechts. Die Sprache unterscheidet zwischen Allgemeinem und Einzeinem. Sie benennt Personen oder Gegenstände individuell beim Namen, vergleicht sie sodann in ihrer Ähnlichkeit und Verschiedenheit, bildet Gruppen, Gattungen, Arten und beurteilt die Wirklichkeit in diesem Maßstab. Die Erkenntnis- und Äußerungsform von Allgemeinem und Vereinzeindem ist eine Bedingung des Rechts. Bei dem Nachdenken des Allgemeinen ins Besondere, des Gleichen ins individuelle wird die Sprache zum Garanten wirkiichkeitsnaher und einzelfailgerechter Rechtsinhalte. Jedes Gesetz muss verallgemeinern, muss das Rechtserhebiiche in das Licht seiner Tatbestände rücken, das Rechtsunerhebliche hingegen im Dunkel des rechtlich Bedeutungslosen belassen. Dabei hat der Gesetzgeber in seiner Abstraktion und Verallgemeinerung die Bedeutung des Gesamtvorgangs zu bestimmen. Wie der Arzt nicht nur ein Symptom —den langsamen Puis— zur Kenntnis nehmen darf, sondern sich in der Diagnose ein Gesamtbild von der Erkrankung machen muss, so kann das Recht einen Sachverhalt nur sachgerecht erfassen, wenn es seinen rechtserhebiichen Kem zum Gegenstand der Beurteilung macht, den Sachverhalt also als „Fall“ auffasst und versteht. Jeder Fall —des Kranken wie des Rechtssuchenden- ist einmalig, in seinen rechtserhebiichen Teilen jedoch anderen ähnlich. Die stets notwendige Konkretisierung der abstrakten Idee an der Wirklichkeit ereignet sich für das Recht im Zusammenhang zwischen Normtext und der von den Normen erfassten und zu gestaltenden Wirklichkeit.	Translation - Greek Η νομολογία δεν είναι μία γραμματικά πιστή επαναδιατύπωση του νόμου, αντιθέτως πρέπει να προβαίνει στην εκάστοτε και επιμέρους κατάλληλη εφαρμογή του «άκαμπτου» νόμου πάνω στην βιοτική και νομική πραγματικότητα. Η εικόνα ενός κυρίαρχου νόμου και ενός δικαστή σε υπηρεσία δεν ανταποκρίνεται πια στην συνταγματική μας τάξη. Η σχέση μεταξύ δικαστή και νομοθέτη ταιριάζει περισσότερο σε εκείνη του πιανίστα και του συνθέτη. Ο δικαστής ερμηνεύει τους κανονισμούς, έχει περιθώρια ελιγμών, δεν επιτρέπεται όμως να νοθεύει το έργο. Εδώ μιλάει ένας έμπειρος δικαστής, που γνωρίζει, ότι ένας νόμος ήδη με την θέσπισή του καθίσταται παρωχημένος και ότι ο νομοθέτης δεν μπορεί με την γενικά αφηρημένη ρύθμιση να προβλέψει τις ιδιαιτερότητες της ατομικής και συγκεκριμένης περίπτωσης, καθώς οι κανόνες από την θέσπισή τους καθίστανται στατικοί, ενώ τα νομικά ερωτήματα συνεχώς μεταλλάσσονται, ακολουθώντας τις εξελίξεις της πραγματικής ζωής. Πολλές αντικειμενικές υποστάσεις – όπως η καλή πίστη, η δημόσια ασφάλεια και τάξη, ο σπουδαίος λόγος, το κοινό συμφέρον- είναι τόσο ευρέως διατυπωμένες, ώστε ο κανόνας δικαίου να πραγματώνεται πρώτα μέσα από την εξέλιξη της πραγματικότητας και την μεταβολή των κοινωνικών αντιλήψεων. Συνεπώς η νομολογία είναι κάτι περισσότερο από μια επαναδιατύπωση των προδιαγεγραμμένων, είναι μία πράξη διάπλασης δικαίου, που ολοκληρώνει και συμπληρώνει τον νόμο. Το έργο της διάπλασης δικαίου δεν τελειώνει με την έκδοση και επίσημη θέσπιση του νόμου. Η γλώσσα του νομοθέτη εμπνέει δεσμευτικότητα μόνο, εάν εκφράζει αξιόπιστα το νοούμενο και επιφέρει ίση κατά το δυνατόν δεσμευτικότητα για κάθε αποδέκτη. Πάντως η δεσμευτικότητα της διατύπωσης δεν καθορίζεται μόνο από το κείμενο της, αλλά επίσης από την πραγματικότητα που πραγματεύεται, ομοίως και από το πλαίσιο, στο οποίο είναι τοποθετημένη, καθώς και από το εύρος ή την στενότητα, με την οποία είναι διατυπωμένη μια νομική διάταξη. Η νομική διάταξη δεν οριοθετείται λοιπόν από το γράμμα της, οι λέξεις δεν παράγουν δέσμευση. Η έννοια των όρων αποτελεί καταρχήν αντικείμενο και αποτέλεσμα της ερμηνείας κι όχι το όριο της ερμηνείας. Μέσα από την ερμηνεία συνάγεται, σε τι συνίσταται η έννοια μιας διάταξης νόμου. Επιπλέον η λιτή γλώσσα του σύγχρονου νόμου απέχει συνειδητά από τον γλαφυρό, παραστατικό και αυτονόητο λόγο, που διακρίνει την συνάντηση δύο προσώπων. Το κείμενο του νόμου επιλέγει την αποπροσωποιημένη μορφή, για να παράγει στο μέγιστο βαθμό αντικειμενικότητα, γενική ισχύ, ίση δέσμευση και ανοιχτό πεδίο εφαρμογής στα προβλήματα. Με την έκδοση του νόμου φεύγουν από το χέρι του νομοθέτη οι νομικές διατάξεις και δεν μπορεί πια να τις διευκρινίσει μέσω μεταγενέστερης ερμηνείας, να τις κάνει πιο κατανοητές ή να τις διορθώσει. Ωστόσο το κράτος δικαίου ενδιαφέρεται να μην αποδυναμωθεί η εκδοθείσα νομική διάταξη στα πλαίσια του αφηρημένου και ήπιου νομοθετικού κειμένου, αλλά να συνεχιστεί ο διάλογος πάνω σε αυτό το δίκαιο. Για τον σκοπό αυτό διαθέτει το συνταγματικό κράτος μια δική του κρατική εξουσία, την νομολογία. Τούτη η διάκριση των εξουσιών κατευθύνει την νομοθεσία και την νομολογία σε ένα χωριστό για την καθεμιά τομέα αρμοδιότητας, που σέβεται την εξουσία της άλλης και ωριμάζει μέσω της αλληλεπίδρασης. Τα συνταγματικά όρια της νομοθετικής εξουσίας αναπτύχθηκαν από την αντίθεση ανάμεσα στην εκτελεστική και την νομοθετική εξουσία, από την διαπάλη ανάμεσα στους άρχοντες του κράτους και τα όργανα αντιπροσώπευσης των πολιτών. Οι δημοκρατικοί αντιπρόσωποι αγωνίστηκαν για την πρόσβαση σε κοινωνικά ζητήματα, που έχουν ιδιαίτερη πολιτική «σπουδαιότητα» και επιδίωξαν να συμπεριλάβουν στην αρμοδιότητα λήψης αποφάσεων τους και άλλα θεμελιώδη ερωτήματα πέραν αυτών της κρατικής παρέμβασης στην ελευθερία και την περιουσία, ιδιαιτέρως σχετικά με την πολιτική στα φορολογικά, την υπερχρέωση και τις δαπάνες. Η αρχή του Ουσιώδους, που καθορίζει το περιεχόμενο του νόμου αναλόγως σημασίας, βαρύτητας και σπουδαιότητας, περιγράφει όπως πάντα το περιεχόμενο μίας επιφύλαξης του νόμου, καθορίζει τον πυρήνα του νομοθετικού μονοπωλίου λήψης απόφασης και κατονομάζει τους περιορισμούς, σε όσα δύναται και οφείλει να ρυθμίσει το Κοινοβούλιο. Αυτή η επιφύλαξη ως προς τα Ουσιώδη σημαίνει σήμερα, «ότι ο νομοθέτης, όντας απαγκιστρωμένος από το γνώρισμα του παρεμβατισμού, υποχρεούται να λάβει μόνος του όλες τις ουσιώδεις αποφάσεις πάνω σε θεμελιώδεις κανονιστικούς τομείς, ιδίως στον τομέα της ενάσκησης θεμελιωδών δικαιωμάτων, εφόσον αυτά υπάγονται σε κρατική ρύθμιση». Αυτή η επιφύλαξη ως προς τα Ουσιώδη βοήθησε, κατά την πρόσφατη νομολογία του Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου, να οργανωθούν οι κρατικές αποφάσεις με τέτοιο τρόπο, ώστε να είναι «όσο το δυνατό ορθές, δηλαδή να έχουν ληφθεί από τα αρμόδια όργανα, που διαθέτουν τις καλύτερες προϋποθέσεις όσον αφορά την οργάνωση, την σύσταση, την λειτουργία και την διαδικασία τους. Με αυτά τα κριτήρια η εκτελεστική εξουσία αποκτά έναν δικό της λειτουργικό τομέα και δημιουργείται ένα ανάχωμα απέναντι στον «Μονισμό της εξουσίας», ο οποίος εσφαλμένα έχει απορρεύσει από την αρχή της Δημοκρατίας υπό την μορφή μιας καθολικής κοινοβουλευτικής επιφύλαξης. Συνεπώς η επιφύλαξη ενός «ζωτικού τομέα ιδίας εκτελεστικής ευθύνης» θέτει όρια στο δικαίωμα παρέμβασης του Κοινοβουλίου και απαντά στο ερώτημα, τί επιτρέπεται να ρυθμίσει ο νομοθέτης κι όχι τι δεν μπορεί να ρυθμίσει. Από την άλλη πλευρά ο δικαστής ασχολείται με την ατομική περίπτωση, με τον αιτούντα και τα υποβληθέντα από αυτόν πραγματικά περιστατικά και ρυθμίζει την ατομική περίπτωση με αμεροληψία, απόσταση, αφοσίωση στο νόμο και σύμφωνα με την ειδική διαδικασία της. Η πολλάκις παραμελημένη απαγόρευση του εξατομικευτικού νόμου (αρ. 19, παρ. 1, υποπαρ. 1 του γερμ. Συντάγματος) διασαφηνίζει το κριτήριο για αυτή την κατανομή αρμοδιότητας. Ο νόμος, έχοντας υπόψιν το μέλλον, δεν μπορεί να ρυθμίσει εκ των προτέρων την ατομικότητα και ιδιαιτερότητα της μεμονωμένης περίπτωσης. Ίσα ίσα ο δικαστής θα αναλάβει να υπάγει την ατομική περίπτωση στα μέτρα του γενικού νόμου. Με βάση αυτή την συνταγματική επιταγή, η νομολογία των ανωτάτων δικαστηρίων έχει ως πρωταρχικό καθήκον την δικαστική διάπλαση του δικαίου, η οποία είναι νομικά αυτονόητη στην καθημερινότητα όλων των δικαστηρίων. Ο ποινικός δικαστής -εξελίσσοντας τον ποινικό κώδικα- δημιουργεί κανόνες για την αυτουργία και την συμμετοχή, ο αστικός δικαστής επεξεργάζεται τις νομικές αρχές για την ευθύνη από τις διαπραγματεύσεις, την θετική αθέτηση υποχρέωσης ή την προσαρμογή του δικαιοπρακτικου θεμελίου, οι οποίες έχουν εν τω μεταξύ συμπεριληφθεί μερικώς στη νομοθεσία. Ο διοικητικός δικαστής έχει δημιουργήσει στον ενδιάμεσο χώρο μεταξύ συνταγματικού και διοικητικού δικαίου την αξίωση άρσης των συνεπειών και την δημοσίου δικαίου αξίωση για αποκατάσταση νομίμως προξενηθείσας βλάβης. Κάποιες φορές ο νομοθέτης απέχει συνειδητά από την ρύθμιση συγκεκριμένων θεματικών πεδίων πχ. του δικαίου των πολιτικών κομμάτων, της συλλογικής δράσης ή των ρητρών φορολογίας, για να εναποθέσει έτσι στον δικαστή την νομική διάρθρωση αυτών των θεμάτων. Ως εκ τούτου αξιώνει σήμερα η νομολογία γενικά με τις αποφάσεις της, που ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα, να προσφέρει τα νομικά κριτήρια για τις μελλοντικές υποθέσεις. Τα δικαστήρια αντιμετωπίζουν μια ατομική περίπτωση θεμελιακής σημασίας ως «υπόθεση που δημιουργεί πρόκριμα» και κάνουν δημοσίως γνωστές τις βασικές σκέψεις, που καθόρισαν την απόφαση σαν τις «κατευθυντήριες γραμμές» της νομικής διάταξης στην γλωσσική της μορφή. Οι αποφάσεις των ανώτατων ομοσπονδιακών δικαστηρίων, εφόσον κρίνουν υποθέσεις που δημιουργούν νομικό προηγούμενο -κυρίως στην μαζική διοίκηση, τις τυποποιημένες προτάσεις σύναψης σύμβασης και τα γενικευτικά πρότυπα νομοτυπικών μορφών- εκλαμβάνονται από τα διάδικα μέρη ως νομικές διασαφηνίσεις, ικανές να γενικευτούν και λαμβάνονται υπόψη στους σχεδιασμούς τους, ιδίως στο φορολογικό δίκαιο, στο δίκαιο των γενικών όρων των συναλλαγών, της κοινωνικής ασφάλισης και των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Η θέληση για επιβολή του νόμου, η ανάγκη για επίσημες ρυθμίσεις, που αποκαθιστούν την ειρήνη και η απαίτηση για ασφάλεια του δικαίου επέφεραν την διεύρυνση της ισχύος των δικαστικών νομοκανόνων. Οι κατευθυντήριες γραμμές της δικαιοσύνης πράγματι εφαρμόζονται, δεν απαιτούν επίσημη δεσμευτικότητα, ικανοποιούν δε το αίτημα για ασφάλεια δικαίου και νομική σαφήνεια. Η κατανομή αρμοδιοτήτων ανάμεσα στο νομοθέτη και τον δικαστή αποτυπώνεται και στην αξίωση δικαστικής προστασίας του αρ. 19 παρ. 4 του γερμ. Συντάγματος. Το συνταγματικό κράτος αφαιρεί από τον πολίτη το δικαίωμα ατομικής ενάσκησης των πραγματικών ή υποθετικών δικαιωμάτων του στις περιπτώσεις ύπαρξης κρατικού μονοπωλίου της εξουσίας, στην απαγόρευση της αυτοδικίας και στην αστική υποχρέωση τήρησης της εργασιακής ειρήνης, του παρέχει όμως αντί αυτού μια αξίωση για προσφυγή στα δικαστήρια, δηλαδή σε μία δικαιοδοτική διαδικασία, που δίνει βήμα στους ατομικούς και συγκεκριμένους πραγματικούς ισχυρισμούς του αιτούντα και εκδίδει την σχετική απόφαση. Η σημερινή τάση του νομοθέτη, να εναποθέτει στον τομέα ευθύνης της νομολογίας την συνεχή προσπάθεια για απονομή ατομικής δικαιοσύνης και συνεπώς της ισότητας, που απουσιάζει από το Νόμο, θα μπορούσε να προσδώσει στην αξίωση δικαστικής προστασίας μία πρόσθετη σημασία: Δεν επιτρέπεται ένας νόμος να υπονομεύει την αποτελεσματικότητα της ατομικής νομικής προστασίας με το να θεσμοθετεί την νομιμοφάνεια μιας ήδη ειλημμένης ατομικής απόφασης. Κι εδώ ισχύει η εξής συνταγματική επιταγή: Ο νομοθέτης ρυθμίζει τους γενικούς και βασικούς κανόνες για το μέλλον. Ο δικαστής, δεσμευόμενος από αυτόν τον κανόνα, αποφασίζει επί της ατομικής και συγκεκριμένης υπόθεσης. Το Σύνταγμα απαιτεί λοιπόν να υπάρχει και μια αίσθηση του μέτρου στην νομοθεσία. Η αγόρευση ενώπιον του δικαστηρίου σημαίνει εκ των προτέρων να μιλάει κανείς στη δική του γλώσσα. Η γλώσσα παρέχει στην νομική σκέψη το κύρος μιας μεταδοτικής, κατανοητής οδηγίας. Ένα νομικό ζήτημα μπορεί να ρυθμιστεί εντός του πραγματικού περιστατικού, ένας νομικός θεσμός να εφαρμοστεί εντός της έννοιας και μια νομική συνέπεια να τηρηθεί εντός της νομικής διάταξης. Το κράτος δικαίου αντιμετωπίζει τον πολίτη κατανοώντας τα λεγόμενα, εκλογικεύοντας τα γλωσσικά νοήματα, με γλωσσολογική διάκριση και έλεγχο και με την πνευματική αποστασιοποίηση, που παρέχει η δύναμη της λιτής ομιλίας, με τις σωματικές επιδράσεις να περισσεύουν. Ο ιδανικός τύπος επιβολής της επίσημης κυριαρχίας πραγματώνεται αποκλειστικά με λεκτικές υποδείξεις και ανακοινώσεις προς τους νοήμονες και πρόθυμους να συμμορφωθούν, αποδέκτες. Η γλώσσα αποτελεί θεμέλιο και εργαλείο του δικαίου. Η γλώσσα διακρίνει μεταξύ γενικού και ειδικού. Αποκαλεί τα πρόσωπα ή αντικείμενα κατ΄ όνομα, κατόπιν τα συγκρίνει ανάλογα με την ομοιότητα ή διαφορετικότητα τους, σχηματίζει ομάδες, γένη και είδη και με αυτό το κριτήριο σταθμίζει τα πράγματα. Η μορφή, με την οποία γίνεται αντιληπτό και εξωτερικεύεται το γενικό και το ειδικό, συνιστά προϋπόθεση του δικαίου. Κατά την υπαγωγή του γενικού στο ειδικό, του ομοίου στο ατομικό παρέχει η γλώσσα την εγγύηση, ότι το περιεχόμενο των δικαιωμάτων προσεγγίζει την πραγματικότητα και είναι κατά περίπτωση δίκαιο. Κάθε νόμος οφείλει να είναι γενικευτικός, να φέρνει στο φως τα νομικά ουσιώδη της αντικειμενικής υπόστασης του, αλλά να αφήνει στην σκιά τα νομικά επουσιώδη και αδιάφορα. Εν προκειμένω ο νομοθέτης, παρότι αφηρημένος και γενικευτικός, οφείλει να προσδιορίσει την σημασία της συνολικής διαδικασίας. Όπως ο γιατρός δεν επιτρέπεται να λάβει υπόψη μόνο το σύμπτωμα -τον αργό παλμό-, αλλά να λάβει με την διάγνωση μία γενική εικόνα της ασθένειας, έτσι και το δίκαιο, για να καταπιαστεί σωστά με ένα πραγματικό περιστατικό, πρέπει να θέτει σαν αντικείμενο της κρίσης του τον νομικά ουσιώδη πυρήνα, δηλαδή να εκλαμβάνει και να θεωρεί τα πραγματικά περιστατικά ως «περίπτωση». Η υπόθεση ενός διαδίκου -όπως και ενός ασθενούς- είναι μοναδική, ωστόσο μοιάζει με άλλες ως προς τα νομικά ουσιώδη μέρη της. Η πάντα αναγκαία υπαγωγή της αφηρημένης ιδέας στην πραγματικότητα λαμβάνει χώρα στο δίκαιο μέσω του συντονισμού του γράμματος της διάταξης με την πραγματικότητα, η οποία εμπίπτει στις διατάξεις και πρέπει να διαμορφωθεί.
German to Greek: legal text
Source text - German Rechtsprechen sei nicht buchstabengetreues Nachsprechen des Gesetzes, habe vielmehr dem „ehemen“ Gesetz seine jeweils individuell angemessene Geltung in der Lebens- und Rechtswirkiichkeit zu verschaffen. Das Bild vom herrschenden Gesetz und dienenden Richter entspreche nicht mehr unserer Verfassungswirkiichkeit. Am ehesten passe das des Pianisten und Komponisten für das Verhältnis des Richters zum Gesetzgeber. Der Richter interpretiere die Vorgaben, habe Spielräume, dürfe aber das Stück nicht verfälschen. Hier spricht ein erfahrener Richter, der weiß, dass ein Gesetz mit der Verkündung bereits veraltet ist, dass der Gesetzgeber in einer generell abstrakten Regelung die Besonderheit des individuellen und konkreten Falles nicht voraussehen kann, dass die Normen mit der Verkündung statisch werden, während die Anfragen an das Recht —den Entwicklungen des tatsachiichen Lebens folgend— sich immer wieder verändern. Viele Tatbestände —wie Treu und Glauben, öffentliche Sicherheit und Ordnung, wichtiger Grund, Wohl der Allgemeinheit- slnd so offen formuliert, dass der Rechtssatz sich erst in der Entwicklung der Realität, auch in der Wandlung gesellschaftlicher Vorstellungen verwirklicht. Rechtsprechen ist deshalb mehr als Nachsprechen von vorgeschriebenem, ist ein rechtsschöpfender Akt, der das Gesetz vervollständigt und ergänzt. Mit dem Heraustreten des Gesetzes in der förmlichen Verkündung ist der Akt des Rechtfindens nicht abgeschlossen. Der Gesetzgeber kann die Verbindlichkeit in seiner Sprache nur überbringen, soweit diese das Gemeinte verlässlich aussagt, jedem Adressaten eine möglichst gleiche Verbindlichkeit mitteilt. Die verbindliche Aussage allerdings bestimmt sich nicht nur nach ihrem Text, sondern auch nach der Realität, von der sich handelt, ebenso nach dem Kontext, in den sie gestellt ist, nach der Offenheit’ oder Enge, in der ein Rechtssatz formuliert wird. Dabei ist der Wortlaut nicht die Grenze des Rechtssatzes. Worte können nicht binden. Der Wortsinn ist bereits Objekt und Ergebnis der Interpretation, nicht lnterpretationsgrenze: Was letztlich den Sinn eines Rechtssatzes ausmacht, erschließt sich erst durch seine Deutung. Zudem löst die nüchterne Sprache des modernen Gesetzes sich bewusst von dem bildhaften, anschaulichen, sich selbst interpretierenden Sprechen, das die Begegnung zwischen zwei Personen bestimmt. Der Gesetzestext wählt die entpersünlichte Form, um ein Höchstmaß an Objektivität, Aiigemeingeitung‚ Gielchheitsbindung und Probiemoffenheit herzustellen. ist das Gesetz verkündet, hat der Gesetzgeber seine Rechtssätze aus der Hand gegeben, kann sie durch nachfolgende Interpretation nicht mehr verdeutlichen, verständlicher machen oder korrigieren. Dennoch ist dem Rechtsstaat daran gelegen, dass der verkündete Rechtssatz nicht in der Abstraktheit und Nüchtemhelt eines Gesetzestextes verödet, das Gespräch über dieses Recht vielmehr fortgeführt wird. Dafür stellt der Verfassungsstaat eine eigene Staatsgewalt zur Verfügung: die Rechtsprechung. Diese Gewaltenteilung verweist Gesetzgebung und Rechtsprechung auf einem je eigenen Aufgabenbereich, den die Gewalt des anderen achtet und im Zusammenwirken zur Entfaltung bringt. Die verfassungsrechtlichen Grenzen der gesetzgebenden Gewalt sind aus dem Gegensatz von Exekutive und Legislative, aus der Rivalität zwischen Landesherrn und bürgerlichen Repräsentationsorganen erwachsen. Die demokratischen Repräsentanten kämpften um den Zugriff auf die Gemeinschaftsanilegen von besonderer politischer „Bedeutsamkeit“, suchten neben dem exekutiven Eingriff in Freiheit und Eigentum auch andere Grundsatzfragen, insbesondere der Steuer-‚ Verschuldens- und Ausgabenpolitik, in ihre Entscheidungsverantwortiichkeit einzubeziehen. Der Wesentlichkeitsgedanke, der den Inhalt des Gesetzes nach seiner Bedeutsamkeit, Wichtigkeit, Wesentiichkeit bestimmt, bezeichnet seit jeher den Inhalt eines Vorbehaits des Gesetzes, bestimmt den Kem des gesetzgeberischen Entscheidungsmonopois, benennt die Grenzen dessen, was das Parlament regeln muss und regeln darf. Dieser Wesentlichkeltsvorbehait bedeutet heute, „dass der Gesetzgeber verpﬂichtet ist -gelöst vom Merkmal des „Eingrlffs"-, in grundlegenden normativen Bereichen, zumal im Bereich der Grundrechtsausiibung, soweit diese staatlicher Regelung zugänglich ist, alle wesentlichen Entscheidungen selbst zu treffen". Dieser Wesentllchkeitsvorbehalt dient in derjüngeren Rechtsprechung des Bundesverfassungsgerichts dazu, staatliche Entscheidungen so zu organisieren, dass sie „möglichst richtig, also von den Organen getroffen werden, die dafiir nach ihrer Organisation, Zusammensetzung, Funktion und Verfahrensweise über die besten Voraussetzungen verfügen“. Nach diesen Maßstäben gewinnt die Exekutive einen eigenen Funktionsbereich, entsteht ein Damm gegen einen fälschlich aus dem Demokratieprinzip abgeleiteten „Gewaltenmonismus“ in Form eines allumfassenden Parlamentsvorbehalts. Dieser Vorbehalt ‘eines ‚Kemberelchs exekutivlscher Eigenverantwortung“ setzt somit dem Zugrlffsrecht des Parlaments Grenzen. Er handelt von der Frage, was der Gesetzgeber regeln darf, nicht was er regeln muss. Der Richter hingegen ist mit dem Einzelfall, dem Antragsteller und dem von ihm vorgetragenen Sachverhalt befasst, regelt in seiner Unbefangenhelt, Distanz, Gesetzesgebundenheit und in seinem individuaiverfahren den Einzelfall. Das vielfach vergessene Verbot des Einzelfailgesetzes (Art. 19 Abs. 1 S. 1 GG) verdeutlicht diesen Maßstab einer Funktionentellung. Das in die Zukunft gewendete Gesetz kann den Einzelfall in seiner Individualität und Besonderheit nicht vorweg regeln; der mit dem Einzelfall befasste Richter wird just diesem am Maßstab des allgemeinen Gesetzes gerecht. Auf dieser Verfassungsgrundlage ist die richterliche Rechtsfortbiidung vorrangiger Auftrag höchstrichterlicher Rechtsprechung, im Alltag aller Gerichte juristische Selbstverständlichkeit. Der Strafrichter entwickelt —das StGB fortbildend- Regeln über Täterschaft und Teilnahme, der Zivllrichter hat Rechtsinstitute der culpa in contrahendo, der positiven Forderungsverietzung oder einer Anpassung der Geschäftsgrundlage erarbeitet, die inzwischen teilweise in das Gesetz eingegangen sind. Der Verwaltungsrlchter hat im Zwischenbereich zwischen Verfassungsrecht und Verwaltungsrecht den Folgenbeseitigungsanspruch und den öffentlich-rechtlichen Aufopferungsanspruch geschaffen. Gelegentlich verzichtet der Gesetzgeber bewusst auf die Regelung bestimmter Sachbereiche‚ z. B. des Rechts der politischen Parteien, des Arbeitskampfrechtes oder der Steuerklausein, um _ die rechtliche Strukturierung dieser Themen dem Richter zu überlassen. Dementsprechend beansprucht die Rechtsprechung heute allgemein, mit ihren über das Herkömmliche hinausweisenden Urteilen Rechtsmaßstäbe für zukünftige Fälle anzubieten. Die Gerichte behandeln einen Einzelfall von grundsätzlicher Bedeutung als „Musterfall“, veröffentlichen ihre das Urteil bestimmenden Grundsatzüberlegungen als „Leitsätze“ in der sprachlichen Form eines Rechtssatzes. Soweit oberste Bundesgerichte Musterfälie entschieden haben, nehmen die Beteiligten —insbesondere bei der Massenverwaltung, bei typislerenden Vertragsangeboten und generalisierenden Mustern für rechtliche Gestaltungen —diese Entscheidungen als verailgemeinerungsfähige Gesetzesverdeutlichungen hin und legen sie ihren Planungen insbesondere im Steuerrecht, im Recht der Allgemeinen Geschäftsbedingungen, im Sozialverslcherungsrecht und im Tarifrecht zugrunde. Der Wille zur Rechtsautorität, das Bedürfnis nach anerkannten, frledenstiftenden Regelungen, das Gebot der Rechtssicherheit verschaffen richterlichen Rechtssätzen eine Breitenwirkung. Die richterlichen Leitsätze werden tatsächlich befolgt; sie beanspruchen nicht förmliche Verbindlichkeit, genügen aber dem Bedarf nach Rechtssicherheit und Rechtsklarheit. Die Aufgabenteilung zwischen Gesetzgeber und Richter wird auch im Justizgewähranspruch des Art. 19 Abs. 4 GG deutlich. Der Verfassungsstaat nimmt dem Bürger im staatlichen Gewaltmonopol, im Selbsthilfeverbot und der bürgerlichen Friedenspflicht das Recht zur eigenhändigen Durchsetzung seiner tatsächlichen oder vermeintlichen Rechte, gewährt ihm dafür aber einen Anspruch auf Zugang zu den Gerichten, also auf ein für das individuelle und konkrete Vorbringen des Antragstellers offenes Gerichtsverfahren und eine diesem entsprechende Entscheidung. Der gegenwärtige Hang des Gesetzgebers, durch eine ständig um Einzelfaligerechtigkeit bemühte, deswegen die Gleichheit vor dem Gesetz verfehiende Gesetzgebung in den Verantwortungsbereich der Rechtsprechung überzugreifen, könnte diesem Justizgewähranspruch eine weitere Bedeutung aufdrängen: Die Effektivität eines individuairechtschutzes darf nicht durch ein Gesetz unterlaufen werden, das den Rechtsschein des schon abgeschlossenen lndlvidualentscheids begründet. Es bleibt bei der verfassungsrechtlichen Grundordnung: Der Gesetzgeber entscheidet über die allgemeine, grundsätzliche, in die Zukunft vorausgrelfende Regel. Der Richter entscheidet in Bindung an diese Regel den Individuellen und konkreten Einzelfall. insoweit verlangt die Verfassung auch für die Gesetzgebung eine Kultur des Maßes. Sprechen vor Gericht meint Sprechen in eigener Sprache voraus. Rechtsdenken gewinnt in der Sprache die Kraft einer mitteilbaren‚ nachvollziehbaren Anweisung. Ein Rechtsproblem wird im Tatbestand regeiungsfähig, ein Rechtsinstitut im Begriff handhabbar, eine Rechtsfolge im Rechtssatz befoigungsfähig. Der Rechtsstaat begegnet dem Staatsbürger in der Bewusstheit des Sprachiichen, in der Rationalität des sprachlich Vermittelbaren, in sprachdisziplinierter Sichtbarkeit und Kontrollierbarkeit, in der geistigen Distanz der bloß gesprochenen -die körperliche Einwirkung erübrlgendem- Gewalt. Rechtlich verfasste Hoheitsgewalt ereignet sich idealtypisch ausschließlich in sprachlichen Anweisungen und Mitteilungen gegenüber dem verständigen, befolgungsberelten Adressaten. Die Sprache ist Grundlage und Werkzeug des Rechts. Die Sprache unterscheidet zwischen Allgemeinem und Einzeinem. Sie benennt Personen oder Gegenstände individuell beim Namen, vergleicht sie sodann in ihrer Ähnlichkeit und Verschiedenheit, bildet Gruppen, Gattungen, Arten und beurteilt die Wirklichkeit in diesem Maßstab. Die Erkenntnis- und Äußerungsform von Allgemeinem und Vereinzeindem ist eine Bedingung des Rechts. Bei dem Nachdenken des Allgemeinen ins Besondere, des Gleichen ins individuelle wird die Sprache zum Garanten wirkiichkeitsnaher und einzelfailgerechter Rechtsinhalte. Jedes Gesetz muss verallgemeinern, muss das Rechtserhebiiche in das Licht seiner Tatbestände rücken, das Rechtsunerhebliche hingegen im Dunkel des rechtlich Bedeutungslosen belassen. Dabei hat der Gesetzgeber in seiner Abstraktion und Verallgemeinerung die Bedeutung des Gesamtvorgangs zu bestimmen. Wie der Arzt nicht nur ein Symptom —den langsamen Puis— zur Kenntnis nehmen darf, sondern sich in der Diagnose ein Gesamtbild von der Erkrankung machen muss, so kann das Recht einen Sachverhalt nur sachgerecht erfassen, wenn es seinen rechtserhebiichen Kem zum Gegenstand der Beurteilung macht, den Sachverhalt also als „Fall“ auffasst und versteht. Jeder Fall —des Kranken wie des Rechtssuchenden- ist einmalig, in seinen rechtserhebiichen Teilen jedoch anderen ähnlich. Die stets notwendige Konkretisierung der abstrakten Idee an der Wirklichkeit ereignet sich für das Recht im Zusammenhang zwischen Normtext und der von den Normen erfassten und zu gestaltenden Wirklichkeit.	Translation - Greek Η νομολογία δεν είναι μία γραμματικά πιστή επαναδιατύπωση του νόμου, αντιθέτως πρέπει να προβαίνει στην εκάστοτε και επιμέρους κατάλληλη εφαρμογή του «άκαμπτου» νόμου πάνω στην βιοτική και νομική πραγματικότητα. Η εικόνα ενός κυρίαρχου νόμου και ενός δικαστή σε υπηρεσία δεν ανταποκρίνεται πια στην συνταγματική μας τάξη. Η σχέση μεταξύ δικαστή και νομοθέτη ταιριάζει περισσότερο σε εκείνη του πιανίστα και του συνθέτη. Ο δικαστής ερμηνεύει τους κανονισμούς, έχει περιθώρια ελιγμών, δεν επιτρέπεται όμως να νοθεύει το έργο. Εδώ μιλάει ένας έμπειρος δικαστής, που γνωρίζει, ότι ένας νόμος ήδη με την θέσπισή του καθίσταται παρωχημένος και ότι ο νομοθέτης δεν μπορεί με την γενικά αφηρημένη ρύθμιση να προβλέψει τις ιδιαιτερότητες της ατομικής και συγκεκριμένης περίπτωσης, καθώς οι κανόνες από την θέσπισή τους καθίστανται στατικοί, ενώ τα νομικά ερωτήματα συνεχώς μεταλλάσσονται, ακολουθώντας τις εξελίξεις της πραγματικής ζωής. Πολλές αντικειμενικές υποστάσεις – όπως η καλή πίστη, η δημόσια ασφάλεια και τάξη, ο σπουδαίος λόγος, το κοινό συμφέρον- είναι τόσο ευρέως διατυπωμένες, ώστε ο κανόνας δικαίου να πραγματώνεται πρώτα μέσα από την εξέλιξη της πραγματικότητας και την μεταβολή των κοινωνικών αντιλήψεων. Συνεπώς η νομολογία είναι κάτι περισσότερο από μια επαναδιατύπωση των προδιαγεγραμμένων, είναι μία πράξη διάπλασης δικαίου, που ολοκληρώνει και συμπληρώνει τον νόμο. Το έργο της διάπλασης δικαίου δεν τελειώνει με την έκδοση και επίσημη θέσπιση του νόμου. Η γλώσσα του νομοθέτη εμπνέει δεσμευτικότητα μόνο, εάν εκφράζει αξιόπιστα το νοούμενο και επιφέρει ίση κατά το δυνατόν δεσμευτικότητα για κάθε αποδέκτη. Πάντως η δεσμευτικότητα της διατύπωσης δεν καθορίζεται μόνο από το κείμενο της, αλλά επίσης από την πραγματικότητα που πραγματεύεται, ομοίως και από το πλαίσιο, στο οποίο είναι τοποθετημένη, καθώς και από το εύρος ή την στενότητα, με την οποία είναι διατυπωμένη μια νομική διάταξη. Η νομική διάταξη δεν οριοθετείται λοιπόν από το γράμμα της, οι λέξεις δεν παράγουν δέσμευση. Η έννοια των όρων αποτελεί καταρχήν αντικείμενο και αποτέλεσμα της ερμηνείας κι όχι το όριο της ερμηνείας. Μέσα από την ερμηνεία συνάγεται, σε τι συνίσταται η έννοια μιας διάταξης νόμου. Επιπλέον η λιτή γλώσσα του σύγχρονου νόμου απέχει συνειδητά από τον γλαφυρό, παραστατικό και αυτονόητο λόγο, που διακρίνει την συνάντηση δύο προσώπων. Το κείμενο του νόμου επιλέγει την αποπροσωποιημένη μορφή, για να παράγει στο μέγιστο βαθμό αντικειμενικότητα, γενική ισχύ, ίση δέσμευση και ανοιχτό πεδίο εφαρμογής στα προβλήματα. Με την έκδοση του νόμου φεύγουν από το χέρι του νομοθέτη οι νομικές διατάξεις και δεν μπορεί πια να τις διευκρινίσει μέσω μεταγενέστερης ερμηνείας, να τις κάνει πιο κατανοητές ή να τις διορθώσει. Ωστόσο το κράτος δικαίου ενδιαφέρεται να μην αποδυναμωθεί η εκδοθείσα νομική διάταξη στα πλαίσια του αφηρημένου και ήπιου νομοθετικού κειμένου, αλλά να συνεχιστεί ο διάλογος πάνω σε αυτό το δίκαιο. Για τον σκοπό αυτό διαθέτει το συνταγματικό κράτος μια δική του κρατική εξουσία, την νομολογία. Τούτη η διάκριση των εξουσιών κατευθύνει την νομοθεσία και την νομολογία σε ένα χωριστό για την καθεμιά τομέα αρμοδιότητας, που σέβεται την εξουσία της άλλης και ωριμάζει μέσω της αλληλεπίδρασης. Τα συνταγματικά όρια της νομοθετικής εξουσίας αναπτύχθηκαν από την αντίθεση ανάμεσα στην εκτελεστική και την νομοθετική εξουσία, από την διαπάλη ανάμεσα στους άρχοντες του κράτους και τα όργανα αντιπροσώπευσης των πολιτών. Οι δημοκρατικοί αντιπρόσωποι αγωνίστηκαν για την πρόσβαση σε κοινωνικά ζητήματα, που έχουν ιδιαίτερη πολιτική «σπουδαιότητα» και επιδίωξαν να συμπεριλάβουν στην αρμοδιότητα λήψης αποφάσεων τους και άλλα θεμελιώδη ερωτήματα πέραν αυτών της κρατικής παρέμβασης στην ελευθερία και την περιουσία, ιδιαιτέρως σχετικά με την πολιτική στα φορολογικά, την υπερχρέωση και τις δαπάνες. Η αρχή του Ουσιώδους, που καθορίζει το περιεχόμενο του νόμου αναλόγως σημασίας, βαρύτητας και σπουδαιότητας, περιγράφει όπως πάντα το περιεχόμενο μίας επιφύλαξης του νόμου, καθορίζει τον πυρήνα του νομοθετικού μονοπωλίου λήψης απόφασης και κατονομάζει τους περιορισμούς, σε όσα δύναται και οφείλει να ρυθμίσει το Κοινοβούλιο. Αυτή η επιφύλαξη ως προς τα Ουσιώδη σημαίνει σήμερα, «ότι ο νομοθέτης, όντας απαγκιστρωμένος από το γνώρισμα του παρεμβατισμού, υποχρεούται να λάβει μόνος του όλες τις ουσιώδεις αποφάσεις πάνω σε θεμελιώδεις κανονιστικούς τομείς, ιδίως στον τομέα της ενάσκησης θεμελιωδών δικαιωμάτων, εφόσον αυτά υπάγονται σε κρατική ρύθμιση». Αυτή η επιφύλαξη ως προς τα Ουσιώδη βοήθησε, κατά την πρόσφατη νομολογία του Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου, να οργανωθούν οι κρατικές αποφάσεις με τέτοιο τρόπο, ώστε να είναι «όσο το δυνατό ορθές, δηλαδή να έχουν ληφθεί από τα αρμόδια όργανα, που διαθέτουν τις καλύτερες προϋποθέσεις όσον αφορά την οργάνωση, την σύσταση, την λειτουργία και την διαδικασία τους. Με αυτά τα κριτήρια η εκτελεστική εξουσία αποκτά έναν δικό της λειτουργικό τομέα και δημιουργείται ένα ανάχωμα απέναντι στον «Μονισμό της εξουσίας», ο οποίος εσφαλμένα έχει απορρεύσει από την αρχή της Δημοκρατίας υπό την μορφή μιας καθολικής κοινοβουλευτικής επιφύλαξης. Συνεπώς η επιφύλαξη ενός «ζωτικού τομέα ιδίας εκτελεστικής ευθύνης» θέτει όρια στο δικαίωμα παρέμβασης του Κοινοβουλίου και απαντά στο ερώτημα, τί επιτρέπεται να ρυθμίσει ο νομοθέτης κι όχι τι δεν μπορεί να ρυθμίσει. Από την άλλη πλευρά ο δικαστής ασχολείται με την ατομική περίπτωση, με τον αιτούντα και τα υποβληθέντα από αυτόν πραγματικά περιστατικά και ρυθμίζει την ατομική περίπτωση με αμεροληψία, απόσταση, αφοσίωση στο νόμο και σύμφωνα με την ειδική διαδικασία της. Η πολλάκις παραμελημένη απαγόρευση του εξατομικευτικού νόμου (αρ. 19, παρ. 1, υποπαρ. 1 του γερμ. Συντάγματος) διασαφηνίζει το κριτήριο για αυτή την κατανομή αρμοδιότητας. Ο νόμος, έχοντας υπόψιν το μέλλον, δεν μπορεί να ρυθμίσει εκ των προτέρων την ατομικότητα και ιδιαιτερότητα της μεμονωμένης περίπτωσης. Ίσα ίσα ο δικαστής θα αναλάβει να υπάγει την ατομική περίπτωση στα μέτρα του γενικού νόμου. Με βάση αυτή την συνταγματική επιταγή, η νομολογία των ανωτάτων δικαστηρίων έχει ως πρωταρχικό καθήκον την δικαστική διάπλαση του δικαίου, η οποία είναι νομικά αυτονόητη στην καθημερινότητα όλων των δικαστηρίων. Ο ποινικός δικαστής -εξελίσσοντας τον ποινικό κώδικα- δημιουργεί κανόνες για την αυτουργία και την συμμετοχή, ο αστικός δικαστής επεξεργάζεται τις νομικές αρχές για την ευθύνη από τις διαπραγματεύσεις, την θετική αθέτηση υποχρέωσης ή την προσαρμογή του δικαιοπρακτικου θεμελίου, οι οποίες έχουν εν τω μεταξύ συμπεριληφθεί μερικώς στη νομοθεσία. Ο διοικητικός δικαστής έχει δημιουργήσει στον ενδιάμεσο χώρο μεταξύ συνταγματικού και διοικητικού δικαίου την αξίωση άρσης των συνεπειών και την δημοσίου δικαίου αξίωση για αποκατάσταση νομίμως προξενηθείσας βλάβης. Κάποιες φορές ο νομοθέτης απέχει συνειδητά από την ρύθμιση συγκεκριμένων θεματικών πεδίων πχ. του δικαίου των πολιτικών κομμάτων, της συλλογικής δράσης ή των ρητρών φορολογίας, για να εναποθέσει έτσι στον δικαστή την νομική διάρθρωση αυτών των θεμάτων. Ως εκ τούτου αξιώνει σήμερα η νομολογία γενικά με τις αποφάσεις της, που ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα, να προσφέρει τα νομικά κριτήρια για τις μελλοντικές υποθέσεις. Τα δικαστήρια αντιμετωπίζουν μια ατομική περίπτωση θεμελιακής σημασίας ως «υπόθεση που δημιουργεί πρόκριμα» και κάνουν δημοσίως γνωστές τις βασικές σκέψεις, που καθόρισαν την απόφαση σαν τις «κατευθυντήριες γραμμές» της νομικής διάταξης στην γλωσσική της μορφή. Οι αποφάσεις των ανώτατων ομοσπονδιακών δικαστηρίων, εφόσον κρίνουν υποθέσεις που δημιουργούν νομικό προηγούμενο -κυρίως στην μαζική διοίκηση, τις τυποποιημένες προτάσεις σύναψης σύμβασης και τα γενικευτικά πρότυπα νομοτυπικών μορφών- εκλαμβάνονται από τα διάδικα μέρη ως νομικές διασαφηνίσεις, ικανές να γενικευτούν και λαμβάνονται υπόψη στους σχεδιασμούς τους, ιδίως στο φορολογικό δίκαιο, στο δίκαιο των γενικών όρων των συναλλαγών, της κοινωνικής ασφάλισης και των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Η θέληση για επιβολή του νόμου, η ανάγκη για επίσημες ρυθμίσεις, που αποκαθιστούν την ειρήνη και η απαίτηση για ασφάλεια του δικαίου επέφεραν την διεύρυνση της ισχύος των δικαστικών νομοκανόνων. Οι κατευθυντήριες γραμμές της δικαιοσύνης πράγματι εφαρμόζονται, δεν απαιτούν επίσημη δεσμευτικότητα, ικανοποιούν δε το αίτημα για ασφάλεια δικαίου και νομική σαφήνεια. Η κατανομή αρμοδιοτήτων ανάμεσα στο νομοθέτη και τον δικαστή αποτυπώνεται και στην αξίωση δικαστικής προστασίας του αρ. 19 παρ. 4 του γερμ. Συντάγματος. Το συνταγματικό κράτος αφαιρεί από τον πολίτη το δικαίωμα ατομικής ενάσκησης των πραγματικών ή υποθετικών δικαιωμάτων του στις περιπτώσεις ύπαρξης κρατικού μονοπωλίου της εξουσίας, στην απαγόρευση της αυτοδικίας και στην αστική υποχρέωση τήρησης της εργασιακής ειρήνης, του παρέχει όμως αντί αυτού μια αξίωση για προσφυγή στα δικαστήρια, δηλαδή σε μία δικαιοδοτική διαδικασία, που δίνει βήμα στους ατομικούς και συγκεκριμένους πραγματικούς ισχυρισμούς του αιτούντα και εκδίδει την σχετική απόφαση. Η σημερινή τάση του νομοθέτη, να εναποθέτει στον τομέα ευθύνης της νομολογίας την συνεχή προσπάθεια για απονομή ατομικής δικαιοσύνης και συνεπώς της ισότητας, που απουσιάζει από το Νόμο, θα μπορούσε να προσδώσει στην αξίωση δικαστικής προστασίας μία πρόσθετη σημασία: Δεν επιτρέπεται ένας νόμος να υπονομεύει την αποτελεσματικότητα της ατομικής νομικής προστασίας με το να θεσμοθετεί την νομιμοφάνεια μιας ήδη ειλημμένης ατομικής απόφασης. Κι εδώ ισχύει η εξής συνταγματική επιταγή: Ο νομοθέτης ρυθμίζει τους γενικούς και βασικούς κανόνες για το μέλλον. Ο δικαστής, δεσμευόμενος από αυτόν τον κανόνα, αποφασίζει επί της ατομικής και συγκεκριμένης υπόθεσης. Το Σύνταγμα απαιτεί λοιπόν να υπάρχει και μια αίσθηση του μέτρου στην νομοθεσία. Η αγόρευση ενώπιον του δικαστηρίου σημαίνει εκ των προτέρων να μιλάει κανείς στη δική του γλώσσα. Η γλώσσα παρέχει στην νομική σκέψη το κύρος μιας μεταδοτικής, κατανοητής οδηγίας. Ένα νομικό ζήτημα μπορεί να ρυθμιστεί εντός του πραγματικού περιστατικού, ένας νομικός θεσμός να εφαρμοστεί εντός της έννοιας και μια νομική συνέπεια να τηρηθεί εντός της νομικής διάταξης. Το κράτος δικαίου αντιμετωπίζει τον πολίτη κατανοώντας τα λεγόμενα, εκλογικεύοντας τα γλωσσικά νοήματα, με γλωσσολογική διάκριση και έλεγχο και με την πνευματική αποστασιοποίηση, που παρέχει η δύναμη της λιτής ομιλίας, με τις σωματικές επιδράσεις να περισσεύουν. Ο ιδανικός τύπος επιβολής της επίσημης κυριαρχίας πραγματώνεται αποκλειστικά με λεκτικές υποδείξεις και ανακοινώσεις προς τους νοήμονες και πρόθυμους να συμμορφωθούν, αποδέκτες. Η γλώσσα αποτελεί θεμέλιο και εργαλείο του δικαίου. Η γλώσσα διακρίνει μεταξύ γενικού και ειδικού. Αποκαλεί τα πρόσωπα ή αντικείμενα κατ΄ όνομα, κατόπιν τα συγκρίνει ανάλογα με την ομοιότητα ή διαφορετικότητα τους, σχηματίζει ομάδες, γένη και είδη και με αυτό το κριτήριο σταθμίζει τα πράγματα. Η μορφή, με την οποία γίνεται αντιληπτό και εξωτερικεύεται το γενικό και το ειδικό, συνιστά προϋπόθεση του δικαίου. Κατά την υπαγωγή του γενικού στο ειδικό, του ομοίου στο ατομικό παρέχει η γλώσσα την εγγύηση, ότι το περιεχόμενο των δικαιωμάτων προσεγγίζει την πραγματικότητα και είναι κατά περίπτωση δίκαιο. Κάθε νόμος οφείλει να είναι γενικευτικός, να φέρνει στο φως τα νομικά ουσιώδη της αντικειμενικής υπόστασης του, αλλά να αφήνει στην σκιά τα νομικά επουσιώδη και αδιάφορα. Εν προκειμένω ο νομοθέτης, παρότι αφηρημένος και γενικευτικός, οφείλει να προσδιορίσει την σημασία της συνολικής διαδικασίας. Όπως ο γιατρός δεν επιτρέπεται να λάβει υπόψη μόνο το σύμπτωμα -τον αργό παλμό-, αλλά να λάβει με την διάγνωση μία γενική εικόνα της ασθένειας, έτσι και το δίκαιο, για να καταπιαστεί σωστά με ένα πραγματικό περιστατικό, πρέπει να θέτει σαν αντικείμενο της κρίσης του τον νομικά ουσιώδη πυρήνα, δηλαδή να εκλαμβάνει και να θεωρεί τα πραγματικά περιστατικά ως «περίπτωση». Η υπόθεση ενός διαδίκου -όπως και ενός ασθενούς- είναι μοναδική, ωστόσο μοιάζει με άλλες ως προς τα νομικά ουσιώδη μέρη της. Η πάντα αναγκαία υπαγωγή της αφηρημένης ιδέας στην πραγματικότητα λαμβάνει χώρα στο δίκαιο μέσω του συντονισμού του γράμματος της διάταξης με την πραγματικότητα, η οποία εμπίπτει στις διατάξεις και πρέπει να διαμορφωθεί.

Years of experience: 23. Registered at ProZ.com: Jan 2014.

N/A

German to Greek (Johannes Gutenberg Mainz)

N/A

Across, memoQ, Microsoft Excel, Microsoft Word, OmegaT, Trados Studio, Wordfast

CV available upon request

Meet new translation company clients
Meet new end/direct clients
Get help on technical issues / improve my technical skills
Help or teach others with what I have learned over the years
Transition from freelancer to another profession

Bio

"Professional German-Greek translator with expertise in legal and technical translations. I provide accurate, high-quality work with attention to detail."

Keywords: translator, greek, german, law, Zivilrecht, Strafrecht, Kaufrecht, Europarecht, Verbraucherschutz, Gerichte. See more.translator, greek, german, law, Zivilrecht, Strafrecht, Kaufrecht, Europarecht, Verbraucherschutz, Gerichte, Rechtsprechung, Jura, civil law, european law, Bankenrecht, Kaufrecht, internationale Kaufvertrag, Rechtsprechung, Gerichte, Anwaltskammer, Technische Dokumentation "Professional German-Greek translator with expertise in legal and technical translations. I provide accurate, high-quality work with attention to detail.". See less.

Profile last updated
Feb 26, 2025

More translators and interpreters: German to Greek - Greek to German - Greek to English More language pairs

Your current localization setting

Select a language

You have native languages that can be verified

Your current localization setting

Select a language